من آدمهای "بی هوا" را دوست دارم. آدمهای "بی هوا" آدمهایی هستند که هیچ حساب و کتابی ندارد کارهایشان و بیشتر از همه هم بروز احساساتشان. آدمهایی هستند که بی که بفهمی می آیند از پشت بغلت می کنند. بی که بدانی به تو فکر می کنند. بی که ملتفت بشوی دوستت می دارند. آدمهایی که بوسه هایشان بی اختیار است و پشت سر هم و لاینقطع!.... آدمهای "بی هوا" قلبشان مثل گنجشک می زند. اخم هاشان به ساعتی نگذشته از هم باز می شود. بوی خوبی می دهند. مهربانی انگار از سر و کولشان بالا می رود. آدمهای "بی هوا" معمولا عجولند. تند تند غذا می خورند و عاشق تُندی هستند. وقت حرف زدن دست هاشان را زیاد تکان می دهند. صدای خنده هاشان زنگ دار است و همه جا را پُر می کند... تو با آدمهای "بی هوا" بی که بخواهی احساس راحتی می کنی. حرف زدن با آنها، تاب بازی ای را می ماند در یک عصر اردی بهشتی که کنج ِ آرام ِ باغی، انگار تن داده ای به همآغوشی باد و موهایت...
